Daar gaat ze, zoveel schoonheid heb ik nooit gezien. Een jonge dame met in haar kielzog een jongen van dezelfde jeugdige leeftijd, rond de twintig. Zij heeft een bloem van het Wilgenroosje in het haar gestoken en hij houdt een boeket net vers geplukte bloemen vast. Beide glimlachen en zitten duidelijk op een wolk. Om niet een al te grote inbreuk te maken op deze koerende duifjes maak ik hen voorzichtig duidelijk dat het plukken van bloemen in de duinen niet is toegestaan. Op de vraag of ze weten welke bloemen ze geplukt hebben, antwoorden ze gelijktijd met, “geen idee”. Samen hebben we de verschillende planten in het fleurige veldboeket doorgenomen. Het boeket bestond uit de paarsbloeiende Slangenkruid, de geelbloeiende Teunisbloem ( bloeit als het donker is), het geelbloeiende Sintjanskruid, roze bloeiende Wilgenroosje en een dieppaarse Rietorchidee. Nu zijn de Rietorchideeën niet de meest zeldzame orchideeën in het duingebied, maar het veld waar zij plukten stonden er hooguit twee. De jongen vertelde vol trots dat hij maar één mooie paarse bloem ( orchidee) in veld had gezien en deze vol overgaven had geplukt voor zijn prinses. Nu, is er een ongeschreven wet bij plantenkundigen, dat als er minder dan 20 planten van één soort voorkomt in de directe omgeving, deze niet geplukt mogen worden voor onderzoek. Voor de niet plantenkundige zou dit getal eigenlijk veel hoger moeten liggen, bijvoorbeeld minstens 100 planten van één soort voordat je besluit er één te gaan plukken. Ach, je kunt ze het niet kwalijk nemen, je bent jong, onwetend, verliefd en in romantische sferen, maar zij hebben de moraal van het verhaal begrepen. Misschien gewoon maar laten staan, het is beter voor de zeldzame soorten planten en andere mensen kunnen er dan ook van genieten.