Ga direct naar: Navigatie | Inhoud
Volg ons op Facebook

Volg ons op Facebook:

Geschiedenis

"Ik klap het tentdoek open en stap naar buiten. De grond is nog vochtig van de dauw. De vogels kwetteren er flink op los. Echt weer voor een wandeling door het bos en langs het strand. Morgen naar Castricum om te vernemen of er bij de posterijen nog een telegram is gearriveerd van de handelsonderneming. Ook een courant halen en wat olie voor de lamp. En overmorgen eerst met de paardenwagen en vervolgens vanaf Haarlem per spoor derde klasse terug naar Amsterdam. Fijn dat men ons toestond hier enige dagen te bivakkeren met ons kleine gezelschap; er is hier op dit landgoed geen mens te zien. Wat een zalige rust."

Dit zouden de gedachten kunnen zijn van kampeerders die 'op Bakkum' verblijven. Maar dan wel bijna een eeuw geleden. Sindsdien groeide Bakkum uit tot een beslist uniek kampeerterrein waar meerdere generaties een belangrijk stuk van hun leven hebben doorgebracht. Duizenden gezinnen hebben daar van maart tot oktober hun dagen doorgebracht. Kinderen groeiden er op in de buitenlucht. Ze leerden er fietsen, ze gingen er naar school en Kees ging met Joke. Zomers met tienersliefdes en flirts. Vaste verkering werd er aangegaan (en uitgemaakt). Jonge mensen ontmoetten er hun levenspartner. Vaders en moeders kwamen er tot rust na een drukke dag op het werk of in het huishouden, al ging dat laatste op de camping natuurlijk gewoon door. Kamp Bakkum was een plek waar stedelingen zijn benauwde bovenwoninkje kon vergeten, en ruim kon ademhalen in de vrije natuur. De bewoners vormden een grote besloten gemeenschap met een sterk sociaal karakter, die lief en leed met elkaar deelden en problemen onderling oplosten.

Een heerlijk oord waar de mensen de drukte van de stad konden ontvluchten én hun hart konden luchten. In de winter leefden ze er naar toe, in het seizoen leefden ze er óp. En allemaal beleefden ze er een onvergételijke tijd.

Geluidsfragment over seizoenkamperen Bekijk ook een video



De Tweede Wereldoorlog

Het is oorlog, Nederland wordt bezet en het is voorbij met het mooie vakantiedorp. Kampeerterrein Bakkum gaat in 1941 dicht, al staat er in het PWN-jaarverslag over dat jaar een zin die toch vragen oproept: 'gedurende een tijdvak van 10 weken werd er aan een kampeerder vergunning verleend zijn tent te laten staan'.

De camping wordt in de oorlogsjaren niet langer opengesteld. Begin 1942 wordt het terrein door de Duitse Wehrmacht gevorderd en wordt er een V1-lanceerinrichting geïnstalleerd, die gelukkig niet meer wordt ingezet.

Na de oorlog in 1946, wanneer het duin- en strandgebied weer wordt vrijgegeven en het gevaar voor mijnen is geweken, kan ook het kampeerterrein weer voor publiek worden opengesteld. Helaas laat de indeling van het naoorlogse kampeerterrein wel wat te wensen over: de tenten kunnen niet overal worden neergezet, omdat op sommige vakken grote bunkers aanwezig zijn. Inschikken op de overige plekken is de boodschap, want de belangstelling is groot. De in totaal 20 bunkers zullen later nog van pas komen door dienst te doen als winkelruimte. Pas in 1973 worden ze gesloopt.